úff hvar á ég að byrja!!!

mig vantar aukadag í vikuna

mig vantar að klára fullt af verkefnum sem ég nenni ekki að byrja á

mig vantar að komast til New York

mig vantar samt mest af öllu nintendo tölvu, með gömlu mario bros leikjunum, á einhver svoleiðis???

Ég kem heim ekki á morgun heldur hinn. VÁÁÁ hvad ég hlakka til.

Okey nu er eg stodd i Rom. Thar er mjog gott ad vera. Komum hingad a manudaginn med lest fra Milan.Hofum verdid einstaklega "heppnar" med hostel. Einhvern veginn alltaf endad svona 40 minutum fra midbaenum, sem hefur tho alveg reddast. Byst vid ad allt svona kludur se sjarminn vid interrail. Her er annars 35 stiga hiti og sol, einhver hitabylgja i gangi og vid hofum nad ad kynnast nyjum levelum i hversu mikid er haegt ad svitna. Manni lidur alltaf eins og madur se buin ad pissa i sig og limist einhvern veginn vid allt sem madur kemur vid. Skemmtilegt.

En her a Italiu erum vid bunar ad upplifa held eg thad besta sem eg hef sed. Vid horfdum nefnilega a urslitaleikinn a HM a risatorgi i Milan. Thetta var svo kreisi.(fyrir utan stoku perverta, flugeld i bakid og endalaust af hassreykingum tha var thetta best).

 Forum svo i smabaeinn okkar thar sem hotelid var og thar var allt jafn brjalad. Allir samankomnir a torgi med fana, syngjandi, dansandi, flaedandi kampavin og folk ad bada sig i gosbrunnum. Saum folk hoppa upp a loggubil og tha stokk loggan ut og dansadi med teim. Thetta var GEDVEIKT.

En ef thetta er ekki nog til tess ad thid ofundid okkur, tha nefnilega komum vid til Romar og vorum e-d ad tjilla hja Colosseinu thegar vid saum fullt af folki med fana og flautur flykkjast ad e-u. Vid akvadum ad elta og tha var thad einmitt stadurinn sem heimsmeistararnir attu ad koma 3 timum seinna med bikarinn. Stemmingin tharna var OLYSANLEG. Endalaust af folki med fana, flautur, flugelda og thetta var brjalad. Tharna satum vid og horfdum a heimsmeistarana lyfta bikarnum. Eg fae enn gaesahud thegar eg hugsa um thetta.

I gaer kynntumst vid svo Astrala sem heitir Ben og er ad fara til Sloveniu a Vaninum sinum og var svo indaell ad bjoda okkur far med ser. Thannig vid sleppum vid lestar megnid af leidinni sem er kul. Ljubliana er sem sagt naesti afangastadurinn okkar.

 Gigja

Hey ég er komin til Spánar í 30 stiga hita og sól. Komin med smá vott af bikiní fari eftir fyrsta daginn 

Á laugardaginn forum vid svo hedan til Ítalíu og sjáum sídan úrslitaleikinn á HM thar. Sem verdur GEDVEIKT. Verdum svo í mánud á ferdalagi, snúum svo aftur hingad í afsloppun í nokkra daga.

En vid erum med sér ferdasídu ef thid viljid fylgjast med okkur www.myspace.com/interrail06

farin í sólina

Gígja

okey ég veit ég hef ekki skrifað óralengi. Það hefur samt í alvöru verið alveg kreisí að gera. Svo þetta verður bara svona týpísk leiðinleg opdeit bloggfærsla.

ég hef verið mikið full undanfarin mánuð, í kjölfarið hef ég því einnig verið mjög oft þunn. Samt ekki farið í sleik við neinn, ótrúlegt alveg.

Svo er ég flutt í nýja íbúð með Bertu. Það er þarna í nýja hverfinu rétt hjá Hveragerði. Æi þið vitið Norðlingaholtið, sem er alveg við Rauðavatn. Yndislegt að vakna í kyrrðinni og finna ferskt sveitaloftið leika um sig, hestalykt og lítil umferð. Hvað getur maður beðið um meira?

Styttist óðum í ferðalagið mitt. Rétt tæpir tveir mánuðir. Það er ekki neitt. Endalaust skipulag og bókanir. Tilhlökkunin er svona hægt og rólega að breytast í mjög mikið stress. Enda margt að varast í útlöndum. Ég hef mikla trú á táragasinu og held að það eigi eftir að gera gæfumuninn þarna úti.

Er að reyna mana mig í að byrja aftur í fótbolta, á ég?

Úff dauði og djöfull, fokking þynnka er sköpunarverk Satans. Ég er búin að vera full og þunn til skiptis um helgina. Var mjög hress í gærkvöldi, ætlaði t.d. að fá mér tattú hjá síðhærðum miðaldra manni með risagöt á eyrnasneplunum. Fékk hann til að teikna fyrir mig broskall á ristina, sem mér fannst besta hugmynd sem ég hafði nokkurn tímann fengið. Er nefnilega með svona aukakúlu á ristinni sem enginn getur skilið eða útskýrt af hverju er þar. Fannst töff í gær að fá mér broskall á kúluna. Ég lét manninn fá númerið mitt og við mældum okkur mót í dag. Hann var meira að segja búin að bjóðast til að sækja mig í tattúið. Þegar hann svo hringdi í dag ákvað ég að bíða aðeins með þetta, er nebla minna spontant týpa þegar ég er edrú. Tók líka eftir því þegar ég vaknaði að þetta var enginn venjulegur broskall heldur Nirvana broskallinn. Svo var ég líka með tripal rós á upphandleggnum. Ég var svo þakklát fyrir regluna um að ölvuðu fólki er bannað að fá sér tattú. 

okey ég er að farast úr tilhlökkun. Fannst ég verða að koma þessu frá mér svo ég gæti hugsanlega einbeitt mér að einhverju öðru. Ég er nefnilega að fara með Kamillu og Maríu að ferðast um Evrópu í rúman mánuð í sumar. Ætlum að fljúga til Spánar og fara þaðan á alla svona helstu staði í Evrópu, til Barcelona, meðfram strönd Frakklands, yfir til Korsíku, þaðan til Rómar og Feneyja. Svo til Ljubiana, Búdapest, Rúmeníu, Búlgaríu, Tyrkland, grísku eyjurnar og Aþenu. Fara svo aftur til Spánar, skreppa til Marokkó og enda svo á Benidorm á sápukúludiskói og afslöppun á ströndinni.

Allar mínar hugsanir snúast um ferðina, eina sem ég les eru ferðabækur, lonelyplanet síðan er orðin að upphafssíðunni minni, fatakaupin mín eru bara stuttbuxur, toppar og bikiní, farin að skoða bakpoka af mikilli ástríðu og landakort heilla mig meira en karlmenn.

einu áhyggjuefnin mín, sem voru suður evrópskir pervertar og fuglaflensan, hafa verið leyst. En afi minn gaf okkur táragas til að hafa með okkur og Kamilla er búin að lofa að mála sig aldrei og María ætlar að lita sig svarthærða. Svo ætlum við aldrei að heimsækja fuglabú né borða kjúkling.

svo núna erum við bara að bíða eftir 5.júlí.

ég ætla að vera full í kvöld. Haukur vinur minn var að kvarta yfir því að hann hefði aldrei séð mig ofurölvi. að ég væri svo oft edrú. ég get ekki sætt mig við að einhver haldi að ég sé á einhvern hátt heilsusamleg. svo stefnan er að æla bakvið einhvern bíl á laugarveginum og sofna svo í stigaganginum hjá Hauki. þetta er fyrir þig Haukur.

afeitrunin mistókst. Ég átti eftir einn sólarhring, 24 klukkustundir og hlutirnir voru farnir að líta nokkuð vel út. En svo fór ég á kaffibarinn með Maríu og Kamillu.  Ég pantaði mér coke light, settist niður og allt var í lagi í smástund. Þegar allt í einu ég byrjaði að skjálfa og svitna til skiptis, það helltust yfir mig minningar um síðustu helgi. Helgarinnar þegar ég fór edrú í bæinn. Ég mundi hversu óþægilega meðvituð um sjálfa mig ég hefði verið, hversu ógeðslegt það er að láta æla á skóinn sinn og finna hvernig ælulykt annarra fyllir vit manns. Hversu óspennandi fullir karlmenn eru, þegar frumlegasta línan er " þú ert með ógisslega fæn júllur" og þeir reyna að hvísla þessu kynæsandi í eyrað á manni, en einhvern veginn missir það marks þegar slefið lekur niður öxlina á manni og bjórlyktin kæfir mann.

Áður en ég vissi af var ég komin á barinn, pantaði mér þrjú ópalskot og tvöfaldan vodka í sprite. Það var ekki aftur snúið. Allt þetta varð bærilegra eftir nokkur glös. Eftir enn fleiri vodkaglös og ótæpilega mikið af skotum tók ég ekki lengur eftir ælandi fólki og fannst jafnvel rómantískt þegar karlmenn komu slefandi og þvoglumæltir til að segja mér að ég væri sú eina rétta.

Þetta segir líklega meira um mig en ölvaða karlmenn. og skynsemin segir mér að hefja sjálfskoðun í stað þess að bölva karlmönnum. En í þetta skiptið kýs ég að hlusta ekki, líst mun betur á sjálfsblekkinguna. Eins og ein góð vinkona mín benti mér á, þá er eina svarið við öllum vandamálum Jack Daniels. Í mínu tilviki eru það opalskot.

ég er í afeitrun. ekkert áfengi næstu tvær vikurnar. sem þýðir engir skandalar og ekkert til að blogga um. nema auðvitað eitthvað hræðilegt komi fyrir nýja bílinn minn eða símann. ég er komin með ógeð af mér fullri. ennþá meira ógeð af mér þunnri. man ekki lengur hvernig sunnudagar eru því ég er ýmist ælandi ofan í klósettskálina eða liggjandi nær dauða en lífi horfandi á staupastein eða how clean is your house. killer sunnudagsdagskrá á skjá einum. síðasta alveg edrú helgi og vika hjá mér var einmitt jólahelgin og vikan eftir það. það er EKKERT slæmt. svo þið skiljið hvers vegna ég neyðist til að taka upp aðeins betri lífstíl næstu tvær vikur, allavega til að friða samviskuna áður en næsta törn byrjar. eða eitthvað.

Gígja

Ég trúi svolítíð á svona Karma. Ég reyni að koma vel fram við fólk. Það tekst ekkert endilega alltaf, en ég held að engum takist að vera alltaf góður. Maður á sína slæmu daga. En eins og ég segi þá trúi ég því að ef maður geri góða hluti þá gerist góðir hlutir fyrir mann. Þess vegna reyni ég. Í dag brást Karmað mér. Eða ég því. Það hlýtur að vera ég af því að annars hefði þetta aldrei gerst, eða ég veit ekki.

 En já áður en ég flæki þetta frekar þá lenti ég í leiðindum í dag, já mjög miklum leiðindum. Ég var nýbúin í vinnunni og bauðst til að skutla tveimur vinnuvinkonum mínum á námskeið (góðverk btw), keyri þær niður í bæ og leiðinni tilbaka þá er ég að keyra hjá Miklubrautinni þar sem eru svona mislæg gatnamót. Þá byrjar bílinn minn að hökta og svo bara slökkti hann  sér. Já hann bara einfaldlega dó á risagatnamótum og á háannatíma. Ekki nóg með það heldur átti ég ekki inneign og svo var ég líka í grímubúning. Þurfti að hringja í 112 og þá kom mjög myndarlegur lögreglumaður til að bjarga mér. Hann hringdi á kranabíl og bílstjórinn var jafnvel myndarlegri en löggan. Já ég var allavega þakklát fyrir að hafa valið senjórítu búninginn en ekki Shrek. Alltaf einhverjir ljósir punktar.

En þetta er ekki öll sagan, því þegar ég var búin að gráta yfir bílnum mínum í hálftíma þá þurfti ég  að mæta aftur í vinnuna. Félagsmálanefnd fór að sjá leikrit. Það mættu 5 krakkar og leikritið var leiðinlegt. Á leiðinni út þá rak ég augun í hraðbanka og hugsaði að það væri sniðugt að kaupa inneign, svo ég ákvað að skokka útí bíl að sækja debetkortið. Á leiðinni út í bíl þá datt síminn úr vasanum mínum og datt af svona brú og beint ofan í læk. Já ég er ekki að grínast. Fullkomin staðstetning og tímasetning til að missa símann. Hann er ónýtur.

 Eftir þennan dag er ég semsagt bíllaus og símalaus. Ætla ekki að nota ipodinn minn á næstunni.

En þýðir þetta að karmað virki ekki? Er ég ekki að leggja mig nógu vel fram? Eða er þetta einmitt svona sem þetta virkar. Af því ég nennti ekki að sinna bílnum mínum og blótaði ljótleika hans í sífellu þá drap hann sig. Og af því ég nennti ekki að vinna í kvöld, var að væla yfir hvað ég nennti ekki alveg að vinna frá korter í átta um morgun til tíu um kvöldið af því ég var svo þreytt, þá skemmist síminn minn.

Tja hvað sem þetta þýðir þá var þetta ömurlegt. Er ekki enn búin að ákveða hvort ég ætla hætta að vera næs eða verða bara næs.

Ef einhver á síma eða bíl eða bara knús fyrir mig þá er það vel þegið.

Ætla að vera full á morgun.

 

 

Gígja

ég veit ég hef ekki bloggað óralengi. Ástæðan er ekki andleysi eða uppgjöf á lífinu. Meira svona alveg andstæðan, það gengur allt einhvern veginn svo vel. Það er mín reynsla að það er alltaf svo leiðinlegt að lesa um hamingju og gleði annars fólks. Einhvern veginn mannkyninu eðlislægra að hafa gaman af depurð og biturleika annarra. Tengist eflaust því að þá finnst manni maður ekki eins mikill lúser. Fannst ég á tímabili vera orðin of bitur og pirruð á karlmönnum. En ákvað svo að hætta því, núna finnst mér ég svo frjáls. Er hætt að halda að ástin eigi eftir að gefa mér lífsfyllingu.  Hef núna einbeitt mér að því að uppfylla alla drauma æsku minnar. Píanó, dans, körfubolti, yoga og ýmsar tómstundir eiga nú hug minn allan. Stefni svo á að eyða sumrinu í ferðalög með frábærustu manneskju í heimi. Þannig ég ætla bara að blogga svona öðru hvoru, þegar eitthvað leiðinlegt gerist. Því ef það er eitthvað sem ég ætla ekki að verða þá er það hressi bloggarinn. Svona "hey í dag kíkti ég í ræktina og fór svo á Hressó um kvöldið, geðveikt djamm" Leiðinlegar týpur.

Gígja

Líf mitt virðist stundum einkennast af svo miklum vandamálum sem eru mér svo ofviða að ég á stundum bágt með að draga andann án þess að finnast ég vera við að það að hverfa í eilífðina. Í fyrsta lagi finnst mér ég vera ein stór þversögn. Á mjög auðvelt með að hrífast með síðasta ræðumanni og enn auðveldara með að endurtaka sömu mistök aftur aftur þó svo þau hafi ítrekað valdið mér erfiðleikum. Eitt vægt dæmi er t.d. að ég hætti fótboltaiðkun síðasta október, hætti í FH liðinu til að fylgja mínum málstað. En þar hafði stjórnin komið fram við kvennaflokkinn eins og eitthvað sem kom út úr endaþarmi þeirra. Ég ákvað að sætta mig ekki við hvað sem er, það skyldi sko enginn voga sér að koma svona illa fram við okkur án þess að það yrðu einhverjir eftirmálar. Hætti, gekk út og sagði skilið við þetta fyrir fullt og allt. Svo núna nokkrum mánuðum síðar hringja þeir í mig, biðja mig að koma aftur, minnsta kosti spila nokkra leiki með þeim og svo vonandi halda áfram. Ég sem hafði svarið þess eið að koma aldrei aftur svo mikið sem nálægt þessu liði var mætt daginn eftir þetta símtal á æfingu að skoða aðstæður, spjalla við þjálfarann og já væntanlega byrja aftur. Það var ekki fyrr en ég gerði heiðarlega tilraun til þess spila aðeins með krökkunum í vinnunni í leikfimistíma að ég áttaði mig á því að kannski ætti fótboltinn ekki við mig lengur. En þá hljóp ég tvær ferðir og sprengdi í mér lungun og það þurfti að leggja mig í læsta hliðarlegu bara svo ég gæti náð andanum aftur. Þá ákvað ég að hringja og afþakka gott boð, það var ekki af því ég er svo samkvæm sjálfri mér og fylgin mínum málstað, heldur af því sá ekki fram á að eiga afturkvæmt í boltann og um leið halda smá virðingu frá sam- og mótherjum mínum. Svona get ég endalaust haldið áfram. Svo er eitt enn sem virðist mér vera lífsins ómögulegt. En það er að taka ákvarðarnir, sérstaklega sem varða framtíð mína og innihalda plön um hvert halda skal í lífinu. Hef núna síðasta mánuðinn breytt sirka 70 sinnum um hvað ég ætli að læra, hvar ég verði í sumar og hvað ég yfirhöfuð ætla að gera. Hef ætlað mér ýmislegt gegnum tíðina, fara sem sjálfboðaliði út og berjast gegn illsku heimsins, draumar um ársdvalir víðsvegar um heiminn hafa haldið mér vakandi nóttum saman, heimsóknir til framandi landa til að auka visku mína og þroska og finna sjálfan mig freista mín í sífellu. En einhvern veginn þá tekst mér aldrei að láta verða af neinu. Enda alltaf á að gera jafn ómerkilega hluti eins og fara út í sjoppu og kaupa mér snakk og gos, sem er m.a.s erfitt fyrir mig því það tekur mig svo langan tíma að velja hvort mig langi meira í ostasnakk eða papriku, eða kók light eða pepsi max. Svo núna þegar ég er stödd á þeim stað í lífinu að ég verð að taka ákvarðanir hefur mér tekist að vefja hlutina svo fyrir mér að mér líður eins og það sé alls staðar verið að þrengja að mér, finnst eins og ég sé að kafna, föst í lyftu sem er full af sterasprautuðum vaxtarræktramönnum og ég næ ekki að anda. Finnst svo stutt síðan ég var 17 að taka bílpróf og þurfti ekki að hugsa um neitt nema hvaða kjól ég ætlaði að vera í á næsta flensborgarballi. En ég býst við því að það sé komin tími til að horfast í augu við að maður frestar framtíðinni ekki endalaust, ákvarðanir eru óumflýjanlegur hluti af lífinu. Anna var svo góð að benda mér á mjög einfalda lausn, bara draga um hlutina. Svo fylgja bara því sem upp kemur. Það þýðir víst ekki endalaust að plana og láta sig dreyma. Svo ég hef ákveðið að draga og framkvæma, hætta að hugsa svona mikið. Því klárlega hefur það ekki verið að gera sig hingað til.

er farin að draga um hlutkesti mitt í lífinu.

                         Kamilla klukkaði mig svo hér er það:

 

Sjö hlutir sem ég ætla að geraáður en ég dey

-ferðast um austur-evrópu, miðjarðarhafslöndin og suður afríku

-læra á hljómborð

-ná að standa á haus

-eignast börn

-verða ástfangin

-verða grænmetisæta

-finna upp föt sem þvo sig sjálf

 

 Sjö hlutir sem ég get

-soðið pulsur

-gengið í háhælum skóm

-haldið bolta á lofti upp í 100

-gleymt öllu eftir nokkur skot

-orðið ógeðslega þunn en samt drukkið aftur kvöldið eftir

-breytt um lífsáætlanir daglega

-eignast bestu vini í heimi

 

 Sjö hlutir sem ég get alls ekki

-komið fötunum mínum skipulega fyrir

-ákveðið hvort ég eigi að fara í þroskaþjálfann eða kennarann

-skilið stríð og ofbeldi

-fundist stærðfræði heillandi

-horft á fuglamyndir

-hætt að borða nammi

-skilið hugmyndina á bakvið hvað er töff við að vera séð og heyrt stúlkan

 

 Sjö hlutir sem heilla mig við hitt kynið

-húmor

-heillandi lífspeki

-traust

-falleg augu

-fallegt bros

-örlæti

-samkvæmir sjálfum sér

 

 Sjö frægir sem heilla

Okey þetta er hægt að túlka sem frægir sem heilla mann af því manni finnst þeir mjög klárir eða af því manni finnst þeir mjög hot, eða fyndnir eða eitthvað annað.

-ég nenni ekki að velja á milli.

En mér finnst Johnny Cash æði og mér finnst Charles Schultz klár, mér finnst Gandhi aðdáunarverður og svo finnst mér Edward Norton mjög hot.

 

 

 Sjö orð eða setningar sem ég nota mikið

-vá þessi er á mis

-já klárlega

-okey töff

-vá hvað ég var sósuð

-ég splæsi

-sjiiittt hvað ég er þunn

-viktor þegiðu

 

Sjö hlutir sem ég sé einmitt núna

-sjónvarp

-derhúfu

-púða

-mömmu

-dominos brauðstangapoka

-poppskál

-táfýlusprey

 

Sjö sem ég klukka

 -Erla

-elliogsif

-Berta

-AnnaogThelma

-Auður

-Maggie

-Didda

Viktor bróðir minn er mér endalaus uppspretta fyrir skemmtilega pistla. En núna í gær varð honum nóg boðið. Hringdi í mig með tárin augunum og titrandi röddu. Skildi ekki af hverju allt sem ég skrifaði um hann á bloggið mitt þyrfti að vera svona grimmt, hann sé nú ekki algjört fífl. Heimtaði að ég myndi annað hvort skrifa um hann fallegan pistil eða hætta að minnast á hann á blogginu. Ég get ekki hugsað mér að hætta að skrifa um hann, svo af tvennu illu ákvað ég að skrifa fallegan pistil um hann. Svo þessi pistill er tileinkaður honum.

Ég er mjög gjörn á tala bara um þá hluti sem ég er betri en hann í. En ekki í dag því í dag ætla ég bara að tala um hluti sem hann er betri en ég í. Þá vill ég byrja á að tala um að hann er miklu betri en ég í að elda, (þarf reyndar bara að kunna að spæla egg án þess að sprengja rauðuna til að toppa mig). Svo er hann líka mun betri en ég í að negla upp nagla og smíða hluti (t.d. í smíðum smíðaði hann hillu og borð meðan ég gerði einn smjörhníf). Svo var hann alltaf mun betri en ég í að kunna margföldunartöflurnar.

En það sem ég elska mest við bróður minn það eru endurminningar hans um æsku okkar. Því það er alltaf eins og við höfum alist upp á sitthvoru heimilinu og á svo gjörólíkum stað. Hann lýsir oft fyrir fólki hvernig hann hafi þurft að vinna baki brotnu frá sjö ára aldri, þurft að moka loðnu hjá frystihúsunum og veiða fisk og selja á höfninni. Þessar tekjur voru svo notaðar til að kaupa gulrætur og rófur í súpu sem var svo það eina sem við gátum borðað fram að næstu útborgun. Svo þegar það var bræla, úff þá sko þurftum við að sætta okkur við súpuna í langan langan tíma. Og auðvitað áttum við engin leikföng og í þessum litla frítíma sem Viktor fékk þurftum við að finna okkur sjálf eitthvað að gera. Engar tölvur né sjónvarp. Mér finnst þetta svo sorglegt og ég tárast iðulega yfir eymd okkar systkina.

En eins og man hlutina voru þeir aðeins öðruvísi. Herbergin okkar voru t.d. full af barbí og lego dóti, við héngum allan daginn annað hvort í Nintendo, út í eina krónu eða kiss kiss og útaf. En já það hlýtur að vera að ég hafi verið orðin svo buguð af vinnu og næringarskorti að ég hafi orðið að búa mér til minn eigin draumaheim. Svo ég gæti að minnsta kosti leyft mér að vona að einn daginn gætum við leyft okkur þann munað sem flest fólk getur, t.d. að hafa hamborgara og franskar í matinn annað slagið og leigt vídjóspólur. En við munum víst aldrei fá botn í málið, því annað hvort þarf ég að leita mér hjálpar hjá geðlækni og reyna að rifja upp bældar tilfinningar úr æskunni eða Viktor þarf að hætta upplifa sjálfan sig sem eina af persónunum í Sjálfstætt fólk.